A “Pantalla” é a máscara do entroido limiao, constituíndo o símbolo de manifestación popular máis importante, con raíces celtas marcadas según Fernández Novoa, onde o seu poder relixioso, judicial e social queda manifesto, na carauta da pantalla (o religioso); no látigo e nas vexigas hinchadas (o judicial) e na función de ordenar a festa (o social); sendo unha das escasas máscaras rurais que perviven na Europa do novo milenio. A súa saída ás rúas nestas festas chegan a sumar centos delas, o cal é ritual e tradicional.

Calzóns brancos longos, camisa branca, zapatos negros, polainas negras con cintas vermellas para atalas ás pernas, capa de seda vermella con fitas de distintas cores, pano ao pescozo, cinto con campás e axóuxeres, luvas brancas e unha ou dúas vexigas secas nas mans. Na testa, a “pantalla” propiamente dita, a que dá nome ao conxunto e que se confecciona artesanalmente con cartón duro, papeis de xornal e feltro dun chapeo clásico; úsase cola, fariña e auga morna para pegar e moldear a cara; ésta ten apariencia de diaño encarnado, con xesto amable, dende a parte traseira da testa sáelle unha especie de corno onde se debuxan símbolos asarais, animais, escudos. Por detrás coincidindo coa nuca, cólgase unha tea, e diante leva unha especie de flecos longos de cor xeralmente dourada. Si cando as “pantallas” percorren as rúas encontran a laguen que coñecen e non está disfrazado, o persiguen e obríganlle a pagar uns viños, entonces a “Pantalla” descubre a faciana para darse a coñecer, e así falar da festa.

"O Meco" é un monigote con forma humana elaborado a tamaño natural. Está cheo de palla, coma se de un espantallo se tratase, e vestido con roupas vellas que colgan dun pau na praza do pobo, ou dunha encrucillada. As encrucilladas, teñen un significado especial para o home galego, nelas dise que aparecen as ánimas en pena, a Santa Compaña. Será como facer participar ós mortos na festa, unha comunidade cos mortos.

Antigamente cada barrio de Xinzo tiña o seu propio Meco. Os veciños dirixían as súas burlas e escarnios cara el. Hoxe por hoxe só se colocan dous Mecos, un na praza Maior e outro no barrio de Abaixo, na praza de Oriente, un dos máis emblemáticos do lugar.